Janusz Kusociński urodził się 15 stycznia 1907r. w Warszawie. Dzieciństwo spędził w miejscowości Ołtarzew. Jako chłopiec Kusy, bo tak nazywali go przyjaciele, podjął naukę w prywatnej szkole powszechnej w Warszawie, a następnie w szkole ogrodniczej, ponieważ Kusy miał objąć gospodarstwo po ojcu. Od najmłodszych lat interesował się sportem, grał w palanta i piłkę nożną.

O lekkoatletyce nie myślał wcale. Odkrycie jego talentu do biegów było przypadkowe, gdyż pobiegł w zastępstwie zawodnika w sztafecie (w konkursie organizowanym przy okazji Święta Sportu Robotniczego). „Namówił go, pobiegł i sztafeta wygrała”. W ten sposób w 1925 r. rozpoczął swoją karierę lekkoatletyczną, porzucając przy tym piłkę nożną. Prawdziwy przełom w karierze nastąpił w roku 1927, gdy opuścił barwy „Sarmaty” i przeszedł do klubu „Warszawianka”, w którym wytrwał do końca. To właśnie tam rozpoczął swoją współpracę z trenerem Klubergiem, który doprowadził go do sukcesu . Kusociński był wielokrotnym mistrzem Polski, odnosił również sukcesy na stadionach europejskich.

W 1931r. Kusociński został powołany do wojska, gdzie dalej, dzięki dowódcy, kontynuował bieganie. W jednym z biegów doznał kontuzji. To właśnie ta kontuzja, utrudniała mu start w kolejnych zawodach. Prawdziwy sukces sportowy przychodzi niewątpliwie na Igrzyskach Olimpijskich w 1932r. w Los Angeles. To właśnie tam Kusociński zdobył złoto olimpijskie startując w biegu na 10 000m. Swoim wspaniałym występem pokonał niezwyciężonych do tej pory Finów Iso-Hello Virtanena, przerywając tym samym fińską passę w tej kategorii. Na stadionie w Los Angeles rozbrzmiewał dźwięk „Mazurka Dąbrowskiego” a Janusz Kusociński, złoty medalista stał na podium olimpijskim ze łzami w oczach. Były to zarówno łzy szczęścia jak i bólu , gdyż podczas biegu Kusy miał nieodpowiednie obuwie, skutkiem tego jego stopy były poranione.

Niestety, po igrzyskach Kusy był zmuszony powoli wycofać się z życia sportowego, gdyż dawno nabyta kontuzja nogi przerodziła się w poważną chorobę. Kusy przeszedł operację, która uniemożliwiła mu wyjazd na olimpiadę do Berlina. Rozpoczął intensywne treningi i już w 1939r. zdobył kolejny tytuł Mistrza Polski w biegu na 10 000m. Wybuch II wojny światowej zmienia plany sportowca. Wybitny biegacz staje się żołnierzem i walczy z hitlerowcami. Jest dwukrotnie ranny. 26 marca 1940r Janusz Kusociński został aresztowany przez gestapowców, a 21 czerwca 1940r. przewieziony do Palmir, gdzie został rozstrzelany.